Historia w III aktach

Akt I

    Późny, zimowy wieczór w mieszkaniu w sepii siedzi kobieta z porcelanową filiżanką. Nad kubkiem unosi się para o cynamonowym zapachu. W jednym z zakątków pokoju stoi gramofon, z którego wydobywają się pięknie skomponowane nuty zakłócane szumem. Wszędzie panuje cisza, tylko za oknem rozgrywa się walka chmurnych łez. Uderzają o asfalt, o okna, o drzwi. Świat został oblany kolorami starych, czarno-białych filmów.

    W mieszkaniu rozlega się dzwonek do drzwi. Kobieta z sepii powoli wstaje i otwiera wejście do swojego domu. Ziemia staje, a ciszę przeszywa huk. Kobieta upada na ziemię, z jej piersi sączy się rubinowa krew. W powietrzu jeszcze czuć zapach ołowiu.

Akt II

    Wokół budynku migają światła samochodów, z których wysiedli ludzie w czarnych mundurach. Martwe ciało już wywieziono na jego odpowiednie miejsce, został tylko biały kontur, czerwona plama… i zdjęcie.

    Przed przyjazdem pojazdów migających na holu pojawiły się szmaragdowe szpilki, a w nich kobieta bez twarzy, ale z aparatem. Miejsce kryminału oblewa błyskiem lampy. Starcza kilka chwil, aby czarno-biała fotografia spadła na podłogę. Na zdjęciu wciąż widać z wolno poruszającym się sylwetkę w ciemnym płaszczu. Wszędzie panuje cisza, tylko na holu słuchać stukanie obcasów.

Akt III

   Świat tonie we mgle, postacie w czarnych mundurach biegają po komisariacie, a każdy z nich trzyma kopię zdjęcia. W szklanych pomieszczeniach widać, ale nie słychać kłócących się ludzi. Centralne miejsce komendy jest na razie puste. Czas się w nim zatrzymał.

    Mijają godziny, a w czarno-białym pomieszczeniu pojawia się człowiek w ciemnym płaszczu i kapeluszu, w jego rękach błyszczą dwa pistolety. Wszędzie panuje cisza. Mężczyzna poddaje się, gdy słyszy za sobą stukot szmaragdowych szpilek i widzi błysk, gdy się obraca, widzi tylko zdjęcie. W jego uszach rozbrzmiewa muzyka, układająca się w jedno pytanie: Czym była ta kobieta?